O początkach rodu Hebenstreit według barona Hugo Hebenstreit-Glurnhör
Kolebki rodu Hebenstreit'ów należy szukać w Bawarii w okolicach Landshut, choć nie jest to informacja pewna i udokumentowana.
W południowo-wschodnich krajach alpejskich ród ten stał się właścicielem dóbr w wyniku nadania lennego przez patriarchów Aquilei [Akwilei], po pojawieniu się w prowincji Windischgrätz należącej do tych patriarchów. Stąd też jedna gałąź osiadła w Gonobitz, a druga w Kärnten [Karyntii].
W 1921 roku ród Hebenstreit'ów wyłania sie z mroków historii, kiedy 12 maja 1291 roku Friederich [Fryderyk] Leupacher z Veversperch, za zgodą swojej żony Cäcilli przekazuje siostrom z St. Maurizien w Fraisach czynsz w wysokości jednej grzywny w St. Johann im Jauntale pod zamkiem Jaunegg. Poręczycielem tego aktu jest Fredreich [Fryderyk] Hebenstreit, który wraz z Leupacherem z Veverperch i hrabią Ulrichem von Heunburg pieczętują ten dokument.
Veversperch było kamienną warownią obronną [tak zwaną wieżą strażniczą] do której przynależały winnice, stanowiła pierwotnie lenno rodowe. Wieża ta należała do pierwotnego systemu obronnego i majątkowego rodowej siedziby Windisch-Grätz'ów [Windisch-Greaz'ów] w mieście Windischgrätz. System obronny składał się z wielu podobnych wież strażniczych broniących przede wszystkim szlaków handlowych.
[Dla czytelności tekstu powtarzające się imiona w języku niemieckim zostały spolszczone].
Wspomniany Fryderyk Hebenstreit i między innymi Fryderyk Leupacher byli ministerialami [rycerzami i wasalami] panów za panowania patriarchów Akwilei. Ich głównym zadaniem była wspólna obrona i kontrola strategicznego średniowiecznego szlaku handlowego biegnącego przez dolinę Mislinja.
Fryderyk Hebenstreit w okresie do 1400 roku w dokumentach pojawia się 25 razy w różnych okresach czasowych i nie jest to ta sama osoba.
[Zwyczaj nadawania pierworodnemu synowi imienia ojca (bądź dziadka) to jedna z najstarszych i najbardziej powszechnych praktyk imienniczych w historii, głęboko zakorzenione w patriarchacie, prawie dziedziczenia oraz dawnych wierzeniach].
Aby rozróżnić "Fryderyków" z tego okresu od siebie najprościej wprowadzić jest numeracje i tak "nasz" Fryderyk poświadczający i pieczętujący dokument z 1291 roku został nazwany pierwszym Fryderykiem - Fryderyk I.
Fryderyk I
Fryderyk I jako lenno od patriarchów Akwilei posiadał warownię Wiederdriess [Wiederdrieβ, Wiederdres] w okręgu włości Windischgrätz. Dokumenty wskazują również, że przed rokiem 1300 posiadał ufortyfikowany dwór obronny tak zwany Edelsitz w rejonie Altenmarktu. Służył on jako baza gospodarcza z której Hebenstreit'owie kontrolowali swoje winnice, zanim przenieśli swoją główna potęgę wyżej w góry na murowany zamek Wiederdriess/Vodriž.
Literatura podaje, że zamek Wiederdriess/Vodriž ukończono budować w 1336 roku i od tego momentu liczy się udokumentowana obecność Hebenstreit'ów na zamku.
Badania archeologiczne i architektoniczne sugerują, że w roku 1291 mogła tam juz istnieć drewniano-ziemna strażnica rycerska w której najprawdopodobniej mieszkał i zarządzał ród Hebenstreit'ów.
Zamek Vodriž - zamek Ravne - więcej informacji kliknij tutaj
Fryderyk I był małżonkiem Alheit [Adelajdy] von Griffen, córki Heinricha [Henryka] von Griffen.
Pieczętował się krokwią na tarczy.
Dziećmi Fryderyka I i Adelajdy [wymieniani według kolejności pojawiania się w dokumentach, a nie chronologicznie według daty urodzin] byli:
- Elsbeth [Elżbieta] - mniszka i opatka w Michendorfie w Krainie;
- Córka o nieznanym imieniu - żona Hewgelina von Himmelberg;
- Ortholf - proboszcz w St. Martin koło Windischgrätz, a następnie w Harland-St. Martin w Krainie, niedaleko Lubljany;
- Córka o nieznanym imieniu [prawdopodobnie Elisabeth] - małżonkę niejakiego Meinhalma von Hopfenbacha;
- Fryderyk II - ożeniony z Kathariną [Katarzyna] Gallenberg;
- Berchtold [Perthold, Bertold] - o którym nie ma żadnych informacji w dostępnych materiałach źródłowych czy był żonaty i posiadał dzieci;
- Heinrich [Henryk] - ożenionego z Elsbeth [Elżbietą], córką Ottona von Würen z doliny Lavanttal w Karyntii;
- Córka o nieznanym imieniu - zamężna z Konradem Leupacherem z Windischgrätz i Veversbergu.
Jak z tego wynika Fryderyk I i Adelajda mieli ośmioro dzieci.
Z dokumentów wynika, że Fryderyk I jako lennik patriarchów Akwilei otrzymał od nich dobra w lenno w okolicy Windischgrätz i od tej okolicy nazywany był Fryderyk I z Windischgrätz.
Na dokumencie z 5 sierpnia 1304 roku na mocy którego Henryk von Hohenlohe sprzedaje w Traberg-Unterdrauburgu w Karyntii na północ od Windischgrätz zamek [warownie] Unterdrauberg książętom Karyntii: Ottonowi, Ludwikowi i Henrykowi figuruje pośród innych 18 lenników i szlachciców podpis Fryderyka I Hevenstreit.
W roku 1305 bez podania dokładniejszej daty Fryderyk I Hebenstreit z Windischgrätz, za zgodą swojej żony Adelajdy oraz swoich spadkobierców - córki Elżbiety i klarysek z Minchendorfu - przekazuje ze swoich dóbr własnych 3 łany w miejscowości Veztwei.
Jest to kolejne poświadczenie, że Fryderyk I Hebenstreit mieszkał w Windischgrätz, miał za żonę Adelajdę i córkę Elżbietę. Na tym dokumencie widać też pierwszą pieczęć najstarszych Hebenstreit'ów: w prostej trójkątnej tarczy krokiew, jeszcze bez hełmu i klejnotu. Później do tej pieczęci dołączył hełm oraz pies lub wilk [raczej wilk] jako klejnot. W tej postaci herb w starej niezmienionej formie powtarza się do 1478 roku.
Fryderyk I zmarł prawdopodobnie w roku 1336, ponieważ w dokumencie z 26 grudnia 1336 roku w Udinie nastąpiło nadanie lenna na mocy którego Patriarcha Bertrand von Akwilei przekazał w lenno pani Katarzynie, żonie pana Fryderyka II i świętej pamięci Fryderyka I - 36 łanów położonych w okręgu Windischgrätz przekazanych jej przez męża jako oprawy wiannej. Właśnie na tej podstawie "świętej pamięci Fryderyka I" można wnioskować, że w grudniu 1336 roku Fryderyk I już nie żył.
Odnaleziony w 1955 roku w archiwum dokument pozwala cofnąć się jeszcze bardziej. Otóż w Cividale z 1 maja 1342 roku patriarcha z Akwilei potwierdza rycerzowi Konradowi Leupacherowi z Vindisgraz wszelkie przywileje oraz jurysdykcję nad jego dobrami i poddanymi, z których korzystali jego przodkowie i współwłaściciele - Hebenstreit'owie - oraz bratu ich ojca Fryderykowi I wiernym rycerzom kościoła akwilejskiego, na mocy nadania ze strony przodków Bertranda.
Z tego dokumentu wynika, że Fryderyk I miał brata i on jak i brat oraz jego dzieci byli lennikami patriarchów i otrzymali od nich dobra.
Poza tym jednym dokumentem nie ma nic więcej o Hebenstreit'ach [rodzeństwie Fryderyka I i jego rodzicach]. Można jednak wysnuć wniosek, że to ojciec Fryderyka I jako pierwszy otrzymał lenno od patriarchów Akwilei z drewniano-ziemną wieżą obronną Wiederdreiss/Vodriž i został pasowany na rycerza. Dokument poświadcza również, że Fryderyk I miał brata o nieznanym imieniu i nie są znane jego dalsze jak i wcześniejsze losy.
Fryderyk II
Z dokumentów historycznych wynika, że rycerze Hebenstreit: Henryk, Bertold i Fryderyk II [a być może i Fryderyk I] określani również jako rycerze z Akwilei około 1300 roku rozpoczęli budowę murowanego zamku warowni Wiederdriess/Vodriž w okręgu włości Windischgrätz. Po śmierci Fryderyka I bracia dzielą warownię między siebie:
- Henryk otrzymuje wieżę zewnętrzną z 1/3 podzamcza;
- Bertold otrzymuje dom;
- Fryderyk II wieżę zewnętrzną.
Dokument podziału warowni pieczętują: Bertold Hebenstreit i Konrad Leupacher. Z pieczęci na dokumencie dowiadujemy się również o herbie Hebenstreit'ów. Jest to prosta tarcza trójkątna z krokwią, bez hełmu i klejnotu z legendą [napisem otokowym] - S. Perchtoldi Hewinstrt. Jest podobna do pieczęci Fryderyka I z 1305 roku.
Samą warownię Wiederdriess określa sie jako lenno Akwilei położoną nad rzeką Welan wraz z folwarkiem Maierhof i łąkami; stawami dla ryb, sądownictwem i roczną rentą w wysokości 50 funtów.
Niewiele wiadomo o dzieciach pary Fryderyka II i Katarzyny Gallenberg. Na pewno miał syna Fryderyka III i córkę Annę.
Córka Anna wymieniona jest w dokumencie z 26 maja 1351 roku, gdzie Fryderyk II oddaje córkę
klasztorowi w Münchendorf i przekazuje jej oraz mniszkom tego klasztoru dwa łany w Oberperneck.
Fryderyk II nie cieszył się długim życiem. W dokumencie z 1356 roku Katarzyna jego żona wspomniana jest jako wdowa. Fryderyk III natomiast określany jest jako syn i dziedzic rodowego imienia.
Perthold [Bertold]
Jeżeli chodzi o brata Fryderyka II, syna Fryderyka I, Pertholda [Bertolda] to nie wiele wiadomo. Nigdzie nie znaleziono dokumentów z których wynikało by czy był żonaty i czy miał dzieci.
Występuje on w dokumencie z 12 lipca 1361 roku, gdzie pieczętuje zobowiązania Ottela i Hennsela von Feistritz wobec hrabiów Ulricha i Hermana von Cilli do wiernego dotrzymania swoich zobowiązań dotyczących pozostawionej im warowni Altenburg.
Drugim dokumentem jest zapisanie przez wdowę Elsbeth [Elżbietę] po Henryku von Montpreis dwóm wyżej wymienionym hrabiom von Cilli warowni Montpreis wraz z wszystkimi przynależnościami.
Kolejnym dokumentem w którym występuje Bertold tym razem również z bratem Henrykiem jest list z oświadczeniem wierności prowincji Windischgrätz w związku z umową o dziedziczenie w Brnie - 16 marzec 1364 roku. Bracia występują tam jako członkowie stanu rycerskiego Windischgrätz.
Jest to ostatni odnaleziony dokument w którym występuje Bertold.
Henryk
Henryk i żona Elspeth von Würren mieli córkę [niestety nie jest wymienione jej imię], która wyszła za mąż za Wulfinga von Lindeck z roku Lindeck'ów z biskupiego zamku Gurk koło Gonobitz w Styrii [Steiermark], co jest poświadczone z dokumentu z tamtego okresu.
Ostatnim dokumentem, na którym pojawiają się Henryk i Elżbieta jest akt sprzedaży łanu Obrutendorf [zwanym później Dobrotendorf] na północny-wschód od Gnogitz, Ortolfenowi von Gonobitz, jego żonie oraz jego braciom Heinrchowi i Leupoltowi. Dokument datowany jest na 4 kwietnia 1366 roku.
Fryderyk III
Fryderyk III był mężem Ursuli Kaysserin [Kaiser, Kaeser].
W 1356 roku Katarzyna wdowa po Fryderyku II zrzeka się swojej oprawy wiannej na rzecz swojego syna Fryderyka III. Oprawa ta została jej zapisana przez męża Fryderyka II. Fryderyk III natomiast zapisuje tę oprawę swojej żonie Ursuli Kaiser.
Z dokumentów archiwalnych wynika, że był on dwukrotnie żonaty. Drugą żoną była Benigna von Schalleck córka Eckarta von Schalleck i Anny, której wuj nazywał się Leopold von Gonobitz.
Nieznane okoliczności zmusiły Fryderyka III do sprzedaży majątku żeńskiemu klasztorowi w Mahrenbergu. Sprzedaż poświadcza dokument z 16 kwietnia 1383 roku.
Fryderyk IV
Jako dzieci Fryderyka III i Urszuli w tym drzewie wymieniani są:
Dnia 11 listopada 1384 roku Fryderyk III sprzedaje Fryderykowi der Trapper dziesięcinę w St. Gilgen koło Windischgrätz w Styrii.
Na tym etapie poszukiwań kończą się wzmianki o rodzie Hebenstreit z Windischgrätz udokumentowane historycznie.
W dokumentach późniejszych pojawia się inny Fryderyk Hebenstreit, któremu dla czytelności nadajemy numer IV - Fryderyk IV. Czyim był synem z braku dokumentów nie łatwo rozstrzygnąć, ponieważ o ile linia rodowa do Fryderyka III daje się udokumentować źródłowo o tyle dla Fryderyka IV
Pewne światło na pochodzenie Fryderyka IV rzuca stare drzewo genealogiczne sporządzone na papierze czerpalnym i zachowane w archiwum.
Drzewo to zaczyna się od Fryderyka III i jego małżonki Urszuli Kaysserin w roku 1356, kiedy to oboje zawarli związek małżeński.
Zgodnie z komentarzem tej samej osoby, która sporządziła drzewo, zostało ono opracowane w oparciu o stare listy, które były dostępne w zamku Glurnhör niedaleko St Lorenzen w Pusteral w Tyrolu, z których pochodził ród kolejnych pokoleń Fryderyka III i Urszuli.
Mamy tu ewidentnie do czynienia z fragmentem drzewa genealogicznego Hebenstreit'ów w Karyntii, które ma stanowić przejście do Hebenstreit'ów z Glurnhör, którzy początkowo wciąż posługiwali się stary herbem.
Jako dzieci Fryderyka IV i Katarzyny von Gallenberg wskazani są:
- Anna zamężna z Nikolausem von Söbriach
- Bernhard, przy którym widnieje ulepszony herb, który poślubił Agnes Göβl z Mühlbach w Karyntii.
Następnie drzewo przypisuje Bernhardowi i jego małżonce Agnes dzieci:
- Córkę Marię zamężna z Christophem Hammel zu Tampach, co poświadczają dokumenty z 1533 roku, gdzie Hammel nazywany jest szwagrem Leonharda Hebenstreit;
- Leonharda Hebenstreit ożenionego z Marthą Aichhorn von Glurnhör.
W roku 1498 Leonhard wraz z małżonką i dziećmi dokonał emigracji z Karyntii do doliny Pusteral w Tyrolu. To ich dzieci dały początek zamożnej gałęzi, która kilkadziesiąt lat później wywalczyła prestiżowy tytuł szlachecki: Hebenstreit von Glurnhör.
Podsumowanie:
- Pochodzenie - kolebką rodu Hebenstreit'ów była prawdopodobnie Bawaria [osada/pustkowie Hebenstreit w okolicach Landshut]. Około 1300 roku występują jako "milites" [rycerze] patriarchów Akwilei w ich włościach Windischgrätz, który później przypadł Styrii.
Od regionu w którym się osiedlili zaczęto ich w dokumentach nazywać: Hebenstreit'owie z Windischgrätz. - Herb - Pierwszą znaną pieczęcią była krokiew w tarczy trójkątnej, później hełm z wilkiem jako klejnotem, poświadczona w latach 1305-1478, z której to późniejsza linia Karyntyjska utworzyła strzałę.
Drzewo genealogiczne zaczerpnięte z publikacji Hugo Hebenstreit-Glurnhör
ZAMEK VODRIŽ
Zamek Vodriž w całej swojej potędze.
Zamek Vodriž, [niemiecki Wiederdries,Wiederdriess] to zamek rodzinny zbudowany w stylu gotyckim. Jego pozostałości znajdują się w osadzie Vodriž w gminie miejskiej Slovenj Gradec.
Zamek został wzniesiony przez rycerzy Hebenstreitów z Akwilei około 1300 roku. Pierwszy dokument, w którym wspomniano o zamku, a jednocześnie jest to jeden z podstawowych dokumentów zawierających informacje o historii jego budowy, pochodzi z 5 kwietnia 1338 roku.
Dzisiejsze pozostałości są nadal bardzo dobrze zachowane i warte zobaczenia. Zamek oferuje bardzo interesującą wycieczkę w naturę dla wszystkich miłośników historii i romansu, którą dodatkowo wzbogaca okrężna zielona ścieżka z historią, przygotowana przez szkołę podstawową Podgorje w Slovenj Gradec.
Obok zamku znajduje się pamiątkowy zabytek. Zamek stoi na stromym kopulastym wzgórzu, które dziś trudno zobaczyć z powodu zarośli.
Zamek Vodriž, Georg Matthäus Vischer, Topographia Ducatus Stiriae, Graz 1681.
Zamek kiedyś posiadał ponad 111 hektarów ziemi uprawnej, z czego 50 hektarów stanowił las. Ówcześni właściciele, bracia Hebenstreit, podzielili zamek na trzy części.
Henrik [Heinrich, Henryk] dostał zewnętrzną wieżę i jedną trzecią dziedzińca.
Bertol [Berchtold, Perthold, Bertold] dostał dom, a trzeci brat Frederik [Fredrich, Fryderyk] dostał niższą wieżę.
Henrik i jego żona dzielili z innymi ścieżkę, która prowadzi w kierunku zamku przez dziedziniec.
Mieszkańcy zamku czerpali wodę ze zbiornika, który stał w forcie. Wszyscy zajmowali się naprawą zbiornika. Zamek był typowym przedstawicielem Ganerbenburgów, co oznacza, że właścicielem zamku był więcej niż jeden rycerz.
Pod murami zamku Vodriž.
Wejście do zamku znajdowało się przez całkowicie wypełnioną fosę, która była dobrze zabezpieczona. Po północnej stronie zamku znajdowała się wartownia, po lewej stronie budynki dla służby.
W dużej kwadratowej wewnętrznej wieży znajdował się ciasny dziedziniec zamkowy, po lewej stronie dwupiętrowa wieża mieszkalna Palas, co oznacza główny dom mieszkalny.
Po północnej stronie po lewej stronie znajdują się pozostałości kaplicy zamkowej.
W budynkach mieszkalnych znajdowały się drewniane stropy. Parter służył jako piwnica na wino, na wyższych piętrach znajdowały się pokoje pana. Niedaleko zamku znajdował się cmentarz, nieco niżej wzdłuż ścieżki staw zamkowy, gdzie stała szubienica.
W roku 1766 zamek został spalony, ponieważ tłuszcz zapalił się, gdy kucharze piekli pączki.
Po braciach Hebenstreit, właścicielem zamku był Henrik Vitanjski. W roku 1436 nieszlacheccy właściciele, siostrzeńcy Henri Evstahija Eberstreitera, Hans Winter, Viljem i jego syn Moritz, sprzedali zamek arcyksięciu Friderikowi juniorowi. Habsburgowie przekazują go Hansowi Ungnadowi jako lenno.
Rozrost zamku w czasie.
W roku 1564 zamek trafia w ręce Erazma Galla, w roku 1606 do Hansa Ammana, w roku 1629 do Joachima Ruessa, w roku 1681 zamek przejmują jego spadkobiercy, a następnie baronowie Teuffenbach, którzy w roku 1727 sprzedali go baronowi Janezowi Jožefowi Gebelkhovnowi.
W roku 1784, jako właściciel lordostwa został ogłoszony Jožef Ramšek, w roku 1803 J. Conrad, w roku 1815 Jurij Kometer, który był ostatnim ogłoszonym właścicielem.
Majątek Vodriž ostatecznie trafia w ręce rodziny Peharnik, która w XVIII wieku rozczłonkowuje i sprzedaje majątek.
Zamek był kiedyś także dworem myśliwskim dla hrabiów Celje. Do dziś krąży legenda, że piwnice zamkowe są pełne wina i pieniędzy. Pod zamkiem znajdowało się kiedyś tajne przejście, do którego wejście znajdowało się w dolinie u farmera Marovškiego.
Za zamkiem kiedyś przebiegała ważna ścieżka, która łączyła Slovenj Gradec z Šoštanj, zanim w 1829 roku zbudowano drogę przez Huda jama. W czasach NLS technika Kajuh znajdowała się kiedyś w pobliżu zamku, w tajnym miejscu w lesie, gdzie drukowano materiały partyzanckie. Dziś stoi tam pamiątkowy punkt orientacyjny. Obok zamku przebiega również europejski szlak pieszy.
Widok z otworu.
Po zakończeniu II wojny światowej pustelnik Valentin Podstenšek znalazł schronienie w zamku, syn Jožego i Jožefy Postenšek z Razbor.
W rodzinie Razborów było 12 dzieci, Valentin był dziesiątym dzieckiem, które urodziło się w 1901 roku. Ponieważ nie było możliwości zarobienia pieniędzy w pobliżu jego rodzinnego miasta, znalazł pracę w Dolnej Krainie u właściciela ziemskiego.
Pracował jako myśliwy i leśniczy. Tam zakochuje się w córce sąsiada Anicie, ale jej ojciec był stanowczo przeciwny ich związkowi. Pewnego dnia Valentin i Anica siedzieli na trawie, gdy jej ojciec stracił rozsądek i wycelował broń w Valentina, ale zastrzelił Anicę, która zmarła w jego ramionach. W swoim śpiewniku, który wydał w 1936 r., napisał:
Znów siedzimy tam na zielonej trawie szepcząc rozmawiamy o szczęściu moim i jej. Z lasu błyska strzał. Dla mnie było oddane. W serce Aniki uderzyło, w jej dziewicze piersi po lewej stronie.
Po tej tragedii Valentin odchodzi w samotność, wkrótce potem pojawia się w zamku Vodriž. Od tego dnia podpisuje się jako Valentin Eremit. Pod tym nazwiskiem wydał śpiewnik zatytułowany Wiersze pustelnika, który ukazał się w roku 1925. W śpiewniku pisze:
Nie szukam już dóbr ziemskich, nie pragnę już bogactw, aby naprawić dawne błędy w samotności, poddaję się teraz.
Zamek Vodriž.
Według opowieści starszych mieszkańców, ludzie często odwiedzali go w ruinach, ponieważ przypisywali mu nadprzyrodzoną moc.
Kiedy schodził do doliny wśród mieszkańców, zawsze chcieli go ucztować. Ale jego odpowiedź była zawsze taka sama: "Dziękuję, nie będę, już zjadłem korzenie".
Pewnego dnia, gdy odwiedzał rolnika Marovška, jego skromny dom spłonął. Znalazł nowy dom w Huda luknja.
Valentin zmarł w 1936 roku, co jest napisane na ich rodzinnym pomniku na cmentarzu w Razborze. Gdy odwiedzisz zamek Vodriž, zamknij oczy, a stamtąd może usłyszysz ciszę i spokój:
Tutaj nie przeszkadza mi grzechotanie powracających ostrokrzewów, nie ma tu złudzeń ziemskiego życia. Ptaki małego ćwierkania o porannym świcie budzą mnie, osładzają moje życie i cierpienie w pokucie.
Zamek należy obecnie do nieruchomego zabytku o znaczeniu narodowym, ogłoszonego 6 października 1999 r. Zamek Vodriž lub Zamek Pustelnika jest jednym z najpotężniejszych zamków w Słowenii. Zachowały się dwie wieże mieszkalne, domy mieszkalne, część murów i kaplica na pierwszym piętrze z zakończeniem w kształcie trzech oktaw.
^ Powrót do tekstu o Hebentreit'achZAMEK RAVNE
Zamek Ravne.
Zamek Ravne (słoweński: Grad Ravne, niemiecki: Streiteben) to zamek położony w pobliżu miasta Ravne na Koroškem, w regionie Karyntii w północnej Słowenii.
Historia
Niemiecka nazwa zamku pochodzi od nazwiska rodziny Hebenstreit, która zbudowała zamek w XVI wieku. Znajduje się on na żwirowym tarasie nad centrum miasta Ravne na Koroškem, na płaskowyżu Ravne, w pobliżu brzegów rzeki Meža (niemieckie Eben).
W połowie XVII wieku zamek przeszedł w ręce rodziny Sichten, a na tarasie nad rzeką powstała odlewnia.
Od 1700 roku był własnością rodziny Gačnik (niemieckie: Schlangenberg). W 1809 roku został zakupiony przez hrabiów Thurn, którzy w 1863 roku przebudowali go w obecnej neobarokowej formie i założyli otaczający go park.
Historyk Johann Weikhard von Valvasor umieścił rycinę zamku w swoim dziele Topographia Archiducatus Carinthiae z 1688 roku; prawdopodobnie odzwierciedla ona wygląd pierwotnej budowli Hebenstreit.
Ostatnia renowacja zamku została przeprowadzona z uwzględnieniem jego wartości kulturowej. Od 1949 roku mieści się w nim Centralna Biblioteka Karyntii imienia Doktora Franca Sušnika (słoweński: Koroška osrednja knjižnica doktor Franc Sušnik).
Salon Sztuki ( Likovni salon ) dzieli to miejsce, organizując (pod auspicjami Muzeum Ravne ) wystawy dotyczące historii miasta i doliny Meža, a także regularne wystawy sztuki. Od 1969 roku w zamku odbywają się artystyczne odosobnienia, w wyniku czego wystawy zamkowe obejmują bogatą kolekcję obrazów i małych rzeźb.
Zamek Ravne.
Wykopaliska archeologiczne 2002
Pozostałości architektoniczne piwnicy murowanego budynku z zachowanymi schodami odkryto w 2002 roku podczas wykopalisk archeologicznych prowadzonych równolegle z renowacją Centralnej Biblioteki Karyntii imienia Doktora Franca Sušnika.
Wnętrze budowli ujawniło spaloną warstwę na dole, pokrytą glinianą podłogą. Znaleziska obejmują interesujące fragmenty naczyń ceramicznych, liczne kości należące do ptaków i mniejszych ssaków, przedmioty żelazne, ceramiczne glazurowane płytki i interesujący ceramiczny żłób z wyrytym rokiem.
Prostokątny kominek znajdował się we wschodniej części budowli. Wnętrze budowli było pokryte prawie metrową warstwą ruin (wapno, zaprawa, potłuczone skały). Małe znaleziska datowane na XVI wiek, a więc pokrywające się ze zniszczeniem budynku, zostały znalezione rozrzucone w tej zakopanej warstwie i tej powyżej.
Budynek prawdopodobnie kiedyś był częścią kompleksu rolniczego, który stał tutaj przed budową zamku w latach trzydziestych XVI wieku. Zamek został zbudowany przez rodzinę Hebenstreit, feudałów, którzy przenieśli się do Karyntii około roku 1530.
^ Powrót do tekstu o Hebentreit'achZAMEK GOJKA [HEBENSTREIT]
Ozdoba portalu zamku Gojka.
Zamek Gojka znajdował się w okolicy miasteczka Konjice [niemiecki: Gonobitz].
W drugiej połowie XIV wieku bracia Hebenstreit'owie: Henrik [Henryk], Bertold [Berthold], Friderik [Fryderyk] przenieśli się na dwór Gojka w pobliże miejscowości Slovenskie Konjice [Gonobitz].
W drugiej połowie XV wieku posiadłość ta oficjalnie należała do szlacheckiego rodu Hebenstreit z Vodriž'a.
Z powodu wieloletniego władania tymi dobrami przez ten ród, dwór oraz przylegająca do niego osada zyskały alternatywną, zakorzenioną w historii nazwę od ich nazwiska - Hebenstreit.
Nazwa ta funkcjonowała jako oficjalna nazwa wsi: Hebenštrajt, aż do 1939 roku, kiedy to zmieniono ja na Spodnje Preloge.
Zachowana tabliczka z numerem domu ze wsi Hebenštrajt.
Przed rokiem 1528 Ivan [Hans] Hebenstreit sprzedał te dobra szlachcicowi o nazwisku Achacij Schrott. Sam dwór obronny [często określany w luźnym tłumaczeniu jako gród lub zameczek] został splądrowany przez zbuntowanych chłopów w 1635 roku i wkrótce popadł w ruinę